غلامرض فروغی نیا: یکی از ویژگیهای علنی بودن جلسات شورای شهر این بوده که بتوان حساب دخل و خرج شهرداری ها به عنوان یک نهاد مردمی و عمومی را به روئیت افکار عمومی رسانده و از برنامه های عمرانی و جاری آن کسب اطلاع کرد. چنین رویکردی فرصتی برای داوری نسبت به عملکرد مدیریت ها در نزد جامعه ایجاد خواهد نمود تا آحاد جامعه نیز بتوانند افراد لایق و شایسته و کاردان را از سایرین تمیز دهند.

به طریق اولی وقتی ترازنامه و یا بودجه یک مؤسسه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مثل شهرداری در صحن علنی طرح می شود می بایستی نقبی به سازمان ها و شرکت های زیرمجموعه ای که شهرداری در آن ها سهام دار است نیز زده شود. چیزی که مطمئناً می تواند پنهان کارهای یک دستگاه را به سمت شفاف سازی هدایت نماید. در این رابطه می توان یک مثال آشکار از این روند و ضرورت فراموش شده در شهر اهواز را اقامه این مقال نمود. آنهم "شرکت نمایشگاه بین المللی خوزستان" است.

مؤسسه ای که در آن شهرداری این شهر سهام دار عمده است اما تا کنون و در هیچ یک از ادوار شورای شهر کارنامه اش در صحن علنی این نهاد طرح نشده است. چرا و به چه علت؟ خود سوالی است که می بایستی دست اندرکاران این مسئولیت نسبت به مماشات با آن پاسخگو باشند.

شرکتی که بهترین نقطه جغرافیایی شهر را با عنوان "بین المللی" در اختیار گرفته چگونه و چرا؟ این هم سوالی دیگر است. آیا این فرصت به شرکت و یا موسسه دیگری هم داده شده و یا داده خواهد شد؟ آیا شورا و شهرداری در برابر حجم ترافیک ایجاد شده در این نقطه و در فصل برگزاری نمایشگاه ها اگر از سوی یک موسسه دیگر صورت می گرفت نیز با مماشات برخورد می کرد؟ در حالیکه سال های سال است که طرح می شود که قرار است در حوالی ورزشگاه 50 هزار نفری پروژه نمایشگاه بین المللی ساخته شود چرا و به چه علت ساخته نمی شود؟ آیا شهرداری در پیگیری حقوق مندرج در سهامی که این نهاد به نیابت از مردم اهواز در آن دارد پیگیری مربوطه را بعمل آورده و یا این هم مشمول مماشات عالیه خواهد بود؟

مدیریت شرکتی که چند ماه قبل به واسطه نداشتن پرستیژ بین المللی و عملکرد ناتوان در این بخش به شدت از سوی استاندار خوزستان مورد انتقاد قرار گرفته در شرایط بحرانی اخیر در شورا و شهرداری اهواز بهترین راه حل را در برخورد با افکار عمومی، سکوت و نه ارائه برنامه تلقی کرده، بدین ترتیب باز هم این فرصت کلیدی در اقتصاد استان در تارهای بی برنامه گی (و یا برنامه های تکراری سالیانه نه بین المللی بلکه بیشتر محلی) بیش از گذشته گیر افتاده می نماید.

به هر حال آنچه مبرهن می نماید، این است که این نوع موسسات  می بایستی بیلان و تراز نامه عملکرد و بودجه سالیانه خود را به صورت تلفیق در شهرداری در صحن علنی ابراز نمایند. ضمن اینکه این انتقاد به استانداری خوزستان نیز بازمی گردد زیرا چنین موسسه ای که بخشی از هیات مدیره آن در اختیار استانداری است می بایستی زیر فشار مجری اول دولت به روند پاسخگو شدن اهتمام داشته باشد تا لااقل انتقادهای علنی جناب استاندار در جایی و از سوی زیرمجموعه وی به پاسخگویی دچار شوند نه اینکه چنین مؤسساتی از فضای ایجاد شده به صورت "دوزیستی" بهره مند گردند.

البته چنین مثالی می تواند در مورد سایر موسسات زیرمجموعه شهرداری نیز به پرسش درآید. این ضرورت با عنایت به بحران ساخت و ساز که مهمترین محل درآمد شهرداری است نیز بیشتر به چشم می آید. شهرداری اهواز اگر بخواهد حیات داشته باشد و با مشکلات داخلی دست و پنجه نرم کند می بایستی به ارکان درآمد آفرینی که یکی از آنها برای مثال می تواند شرکت نمایشگاه بین المللی باشد به صورت جدی برخورد نموده و از آن پول بسازد و به کالبد شهرداری وارد سازد و گرنه تلنبار نمودن سرمایه در بهترین نقطه اهواز که در بخشی از سال با مشتی داربست ساختمانی و سوله های بی قواره و با قیمت های گزاف مبادرت به تشکیل نمایشگاه "بین المللی" می دهد، هنر مدیریت قلمداد نخواهد شد.